Η σύγχρονη οδύσσεια δύο εφήβων από τη Σενεγάλη, που εγκαταλείπουν τους δικούς τους, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στην Ευρώπη. Ο δρόμος θα είναι δύσκολος…
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Εγώ, Καπετάνιος – Io Capitano
Δράμα
Έτος: 2023
Χώρα: Ιταλία
Διάρκεια: 122′
Σκηνοθεσία: Ματέο Γκαρόνε
Ηθοποιοί:  Σεϊντου Σαρ, Μουσταφά Φαλ, Ισάκα Σαουαντόγκο
Διανομή: Weird Wave
Πρεμιέρα: 14 Μαρτίου 2024

7,6/10    (από περίπου 8000 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

…Οι εικόνες που συχνά βλέπουμε είναι τρομακτικές, απάνθρωπες, συχνά σπαρακτικές. Σ’ όλη όμως τη διάρκεια του ταξιδιού, ο Σεϊντού δεν χάνει το θάρρος ή την ανθρωπιά του. Ταξίδι ταυτόχρονα αυτογνωσίας και ενηλικίωσης, στο οποίο ο Σεϊντού δεν μπορεί να μη δείχνει τη συμπόνοιά του ή να αρνείται τη βοήθεια σε άλλους που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από αυτόν. Όπως στη σκηνή με την ετοιμοθάνατη γυναίκα στην έρημο, που τελικά όμως αναγκάζεται να την εγκαταλείψει. Αίσθηση ενοχής που, στη συγκινητική, ονειρική σκηνή που ακολουθεί, τον βλέπουμε να προχωρεί μαζί της στην έρημο, κρατώντας την από το χέρι ενώ αυτή επιπλέει στον αέρα – σκηνή που λίγο αργότερα την ακολουθεί με μιαν άλλη το ίδιο ονειρική, βουτηγμένη σε μια ποιητική ατμόσφαιρα, με τον Σεϊντού να στέλνει ένα είδος αγγέλου στη μητέρα του για να της αναγγείλει πως δεν έχει πεθάνει.
Όμως, τα βάσανα και οι ταλαιπωρίες του Σεϊντού δεν τελειώνουν με την άφιξή του στο πλοίο. Ακόμη κι όταν, στο τελευταίο πλάνο της ταινίας, φωνάζει «είμαι ο πλοίαρχος, είμαι ο πλοίαρχος», με την κάμερα να καδράρει το γεμάτο ενθουσιασμό πρόσωπό του, γιατί ξέρουμε πως από εδώ κι εμπρός, στην Ευρώπη της Επαγγελίας, τον περιμένουν μια Σκύλλα και Χάρυβδη με τις ίδιες, φρικτές και απάνθρωπες, ίσως και χειρότερες, δοκιμασίες. – Νίνος Φένεκ Μικελιδης (Enetpress) – 4/5

…Ο Γκαρόνε σκηνοθετεί ένα δράμα, μια σύγχρονη Οδύσσεια, που έχει ως πυρήνα της τη σχέση των δυο πρωταγωνιστών του, τον ισχυρό δεσμό τους και την ανάγκη τους να ονειρευτούν ένα καλύτερο αύριο. Με την κάμερα να καταγράφει και μια σκηνοθετική προσέγγιση που θυμίζει ντοκιμαντέρ ο σκηνοθέτης προσπαθεί να ισορροπήσει (χωρίς να το πετυχαίνει πάντα) ανάμεσα στον μαγικό ρεαλισμό και το κοινωνικό δράμα. Αυτή η προσπάθεια ισορροπίας δυσκολεύει το εγχείρημά του καθώς αρκετές φορές πέφτει στην «παγίδα» του μελό, προσπαθώντας να εκμαιεύσει συναισθήματα από τον θεατή.
Η «καλογυαλισμένη» φωτογραφία του κατ’ άλλα εξαιρετικού Πάολο Καρνέρα, σε συνδυασμό με την αφήγηση, που αδυνατεί να κρύψει την κατασκευή της, συνθέτουν ένα δράμα που μοιάζει περισσότερο να θέλει να «αντιγράψει» τα μελοδράματα του Χόλιγουντ που δημιουργούν παρόμοιες ιστορίες για να «ησυχάσουν» τη συνείδηση των δημιουργών και των θεατών για όσα δεν μπορούν να διορθώσουν σε αυτόν τον κόσμο, παρά για να αναδειχτεί ένα θέμα και να προκύψει συζήτηση γι’ αυτό.
Αυτό που μένει σίγουρα από την ταινία είναι κάποιες δυνατές σκηνές που όντως μοιάζουν βγαλμένες από την πραγματικότητα και ένας εξαιρετικός Σεϊντού Σαρ που ξετυλίγει σε κάθε σκηνή το αστείρευτο ταλέντο του. – Δημήτρης Παναγόπουλος (efsyn.gr)

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) θα δημοσιεύονται σταδιακά στο n7t.movie.blog. Πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές έχει μόνο ο διαχειριστής, με χρήση των κωδικών του.