Ένας ομοφυλόφιλος συγγραφέας επιστρέφει στη γενέτειρά του για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια για να βοηθήσει στην προώθηση ενός αποστακτηρίου. Βρίσκεται επίσης εκεί για να αντιμετωπίσει τις αναμνήσεις της σχέσης του με έναν συμμαθητή του, που υπήρξε η πρώτη του αγάπη. Οι άνθρωποι και τα μέρη στα οποία επιστρέφει ξυπνούν πολλά συναισθήματα από το παρελθόν.

Μη μου λες ψέματα – Arrête avec tes mensonges – Lie with Me
Δράμα
Έτος: 2022
Χώρα: Γαλλία
Διάρκεια: 98′
Σκηνοθεσία: Olivier Peyon
Ηθοποιοί: Guillaume de Tonquédec, Victor Belmondo, Guilaine Londez
Διανομή: Cinobo
Πρεμιέρα: 25 Απριλίου 2024

7,6/10    (από περίπου 1600 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Ένα αισθηματικό δράμα, για τη συντριβή ενός νεανικού έρωτα, κάτω από τις κοινωνικές επιταγές της εποχής του, που αγγίζει το ανάλαφρο μελόδραμα, πέρα από τον στοχασμό για την ελευθερία στον έρωτα. Ταινία, που κάποτε θα θεωρούταν τουλάχιστον προκλητική, απ’ αυτές που θα ξεσήκωναν έντονες διαμαρτυρίες και αφορισμούς, λόγω κυρίως των τολμηρών ερωτικών σκηνών. Πρόκειται για την καλογυρισμένη και αρκετά σεβαστική ταινία προς το κείμενο, του βραβευμένου αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Φιλίπ Μπεσόν, που σκηνοθέτησε ο αξιοπρόσεκτος Ολιβιέ Πεϊγιόν, έχοντας μια φροντισμένη παραγωγή πίσω του. Μάλιστα, ο σκηνοθέτης ήθελε τα δικαιώματα από την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου, το 2017, πριν γίνει μπεστ σέλερ, κάτι που εκτίμησε ιδιαιτέρως ο συγγραφέας… Ο Πεϊγιόν, ακολουθώντας μία φιλική αφήγηση, αποφεύγοντας τα πολλά λογοτεχνικά στοιχεία, μας αποκαλύπτει σιγά σιγά την πραγματική σχέση του συγγραφέα με τον συμμαθητή του, χρησιμοποιώντας εκτεταμένα φλας μπακ, χωρίς, όμως να κουράζει ή να γίνεται ιδιαίτερα επεξηγηματικός. Προκαλεί τη συγκίνηση, κυρίως μέσα από τη συνάντηση του συγγραφέα με τον νεαρό και τις αποκαλύψεις που ακολουθούν, ενώ το χιούμορ στο φιλμ είναι μάλλον πενιχρό. Ταυτόχρονα, με έναν ιδιαίτερα κομψό τρόπο αμβλύνει τη σκληρότητα του θέματος, απορροφά την τολμηρότητα των ερωτικών σκηνών -κάποιες ίσως ήταν περιττές- και αναδεικνύει το χαμένο πάθος, τις ταξικές διαφορές (η οικογένεια του νεαρού ερωτικού συντρόφου του ανήκει στην εργατική τάξη), καθώς και το θάρρος που επιδεικνύει ο ήρωάς του γνωστοποιώντας στον γιο τού φίλου του και στους παραβρισκόμενους τον έρωτά του προς έναν άλλο άνδρα… – Χάρης Αναγνωστάκης (ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

…Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Φιλίπ Μπεσόν το φιλμ του Πεγιόν ακολουθεί την πεπατημένη ως προς την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, πράγμα που σημαίνει πως υπάρχει μια ακαδημαϊκή προσέγγιση της πλοκής με την αρχή της, τη μέση της και το τέλος της. Ταυτόχρονα η εκτεταμένη χρήση των σκηνών σε flashback που εναλλάσσονται διαρκώς με αυτές στον παρόντα χρόνο, ρίχνει μεν άπλετο φως στο παρελθόν των πρωταγωνιστών (απαραίτητο για τη βασική κατανόηση ορισμένων καίριων στιγμών), παραμένει εντούτοις εξαιρετικά φτιασιδωμένη και «καλογυαλισμένη» από σκηνοθετικής πλευράς, προσδίδοντας στην ταινία την αίσθηση ιλουστρασιόν εξώφυλλου, από εκείνα που σίγουρα ο Στεφάν ως συγγραφέας, δεν θα ήθελε ποτέ να δει στα βιβλία του. Ο τρόπος με τον οποίο (συ)στήνεται το θέμα της ομοφυλοφιλίας δεν είναι κάτι που δεν το έχεις ξαναδεί, όπως και οι διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες των δυο έφηβων ηρώων που τους επιτρέπουν ή όχι να εκδηλωθούν. Παρά το γεγονός πως ουσιαστικά η ταινία δεν διαθέτει πρωτοτυπία σε επίπεδο ιστορίας, καταφέρνει τελικά να δημιουργήσει ένα γλυκόπικρο αποτέλεσμα που, αντικειμενικά, διαθέτει μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν μεταφερόμαστε χρονικά στο παρελθόν, όπου βλέπουμε να ξετυλίγεται ο εκκολαπτόμενος, πρώτος, μεγάλος έρωτας του Στεφάν και του Τομά όταν ήταν ακόμη στο σχολείο… Το «Μην μου λες Ψέματα» είναι μια ταινία που μπορεί να χτυπήσει ευαίσθητες χορδές λόγω θεματικής, παραμένει όμως αρκετά οριοθετημένη ως προς τις αντιδράσεις των χαρακτήρων και τον αντίκτυπο των πράξεών τους. Παράλληλα η, υπέρ του δέοντος ανά στιγμές, χρήση της «ζαχαρώδους» πρόζας δεν βοηθάει ιδιαίτερα στην αποσυμπίεση του μελοδράματος, αλλά τουλάχιστον η επίλυση των προσωπικών ζητημάτων των ηρώων επιτυγχάνεται αποτελεσματικά στο τέλος, παρά το γεγονός πως αναμένεις μια τέτοια εξέλιξη ήδη από την αρχή, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο είναι δομημένο το φιλμ. – Βαρβάρα Κοντονή (cinemagazine.gr)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Εχουμε δει δεκάδες τέτοιες πανομοιότυπες ιστορίες τα τελευταία χρόνια, άλλη μία δεν προσθέτει κάτι που δεν ξέραμε ήδη. – Παυλίνα Αγαλιανού (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) δημοσιεύονται στο n7t.movie.blog. Πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές έχει, για λόγους copyright, μόνο ο διαχειριστής της 7ης Τέχνης, με χρήση των κωδικών του.