Δύο αχώριστα δίδυμα αδέλφια ανακαλύπτουν ότι θα τυφλωθούν σταδιακά και αναπότρεπτα εξαιτίας μιας γενετικής πάθησης, σε ηλικία μόλις τριάντα ετών, και επιδίδονται σε έναν συναισθηματικό αγώνα ταχύτητας και αντοχής για να δώσουν μια διαφορετική τροπή στα αβάσταχτα υπαρξιακά τους αδιέξοδα. Καθώς βυθίζονται αργά σε ένα αφόρητα σιωπηλό σκοτάδι, και αδυνατώντας να δουν τον κόσμο γύρω τους ή ο ένας τον άλλον, με μόνη συντροφιά τους μια δυναμική νεαρή γυναίκα, τα δύο αδέλφια θα κληθούν να πάρουν μια δύσκολη απόφαση πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ, φορώντας τα καινούργια τους παπούτσια.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ένα φλιτζάνι καφέ και καινούργια παπούτσια – Një filxhan kafe dhe këpucë të reja veshur – A Cup of Coffee and New Shoes On
Δράμα
Έτος: 2022
Χώρα: Αλβανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Κόσοβο
Διάρκεια: 99′
Σκηνοθεσία: Γκέντιαν Κότσι
Ηθοποιοί: Εντγκαρ Μοράις, Ραφαέλ Μοράις, Ντρίτα Καμπάσι
Πρεμιέρα: 18 Απριλίου 2024

7,4/10    (από 133 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Δυσβάσταχτο, αλλά ταυτόχρονα θαρραλέο βρήκα το φιλμ «Ένα φλιτζάνι καφέ και καινούργια παπούτσια» του Γκέντιαν Κότσι … Πως στήνεις την κάμερα απέναντι σε ένα τέτοιο θέαμα; Που εστιάζεις; Ο Κότσι δεν κάνει μελόδραμα, δε θέλει να συγκινηθούμε, αλλά να συναισθανθούμε. Το συγκρουσιακό πεδίο που οριοθετούν τα δυο αδέλφια είναι από μόνο του ένας φιλμικός άθλος – θέλει κότσια να σταθείς με εντιμότητα απέναντι σε μια τέτοια ιστορία. Κι όμως, κρατάς ένα χαμόγελο στο φινάλε. Νομίζω, αξίζει το ρίσκο. – Άκης Καπράνος (naftemporiki.gr)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

…Ο Γκέντιαν Κότσι («Daybreak») μέσα από τη σωματικότητα του πρωταγωνιστικού διδύμου, που δημιουργεί μια δική του νοηματική γλώσσα, με αυτή την ποιητική αλληγορία πραγματεύεται την έννοια της αγάπης και της επικοινωνίας, αλλά και τα όρια του ιδίου του κινηματογράφου. Καθώς τα δύο αδέρφια, που τους υποδύονται οι πραγματικοί δίδυμοι από την Πορτογαλία Έντγκαρ και Ραφαέλ Μοράις, βυθίζονται στο σκοτάδι, που έρχεται σε αντιδιαστολή με το ολόφωτο τοπίο (ο Ηλίας Αδάμης στη διεύθυνση φωτογραφίας ), ο τρυφερός αυτός δημιουργός συμπυκνώνει γενναία συναισθήματα και αφηγείται μία αληθινή ιστορία, αφήνοντας περισσότερο τις αισθήσεις να λειτουργήσουν. Σίγουρα από ένα σημείο και μετά η επαναληπτικότητα λειτουργεί ανασταλτικά στον ρυθμό και το μελόδραμα υπερισχύει, παρ’ όλα αυτά η λυρική μελαγχολία του Γκότσι καταφέρνει να δημιουργήσει γνήσια συγκίνηση. – Αγγελική Καρυστινού (BOVARY)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Η δική του προσέγγιση σ’ αυτή την άκρως μελοδραματική συνθήκη κάθε άλλο παρά αλμοδοβαρική είναι τελικά, μιας και ο Αλβανός δημιουργός επιλέγει μια λιτή κινηματογράφηση, συνοδευόμενη από γυμνή σκηνογραφία και ψυχρή διεύθυνση φωτογραφίας. Μέσα απ’ αυτή την απέριττη «σκληρότητα», όμως, τα υπαρξιακά αδιέξοδα των ηρώων ασθμαίνουν για να αναδειχθούν, φιλτραρισμένα μέσα από έναν έντονα μινιμαλιστικό, αλλά φιλόδοξο –πάνω στα κινηματογραφικά όρια– χειρισμό, ο οποίος καταντά φτωχός και μονοδιάστατος. Όπως ακριβώς και οι αντιδράσεις των χαρακτήρων (δεν βοηθούν οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου), οι οποίες ακολουθούν την πιο προβλέψιμη ψυχολογική διαδρομή από το πρώτο έως και το τελευταίο πλάνο. – Χρήστος Μήτσης (αθηνόραμα)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.