Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το Sobibor αφηγείται την ιστορία του Σοβιετικού Ανθυπολοχαγού Αλεξάντρ Πετσέρσκι. Το Σομπίμπουρ ήταν ένα από τα τέσσερα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία. Οι κρατούμενοι δεν χωρίζονταν σε δύο ομάδες όπως σε πολλά άλλα στρατόπεδα: κατάλληλοι ή ακατάλληλοι για εργασία. Όσοι έφταναν στο Σομπίμπουρ ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο. Με τις μεγαλύτερες πιθανότητες εναντίον του, ο ήρωάς μας κατάφερε να κάνει το ακατόρθωτο – μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες οργάνωσε μια τολμηρή εξέγερση, η οποία βοήθησε στη μαζική απόδραση των καταδικασμένων κρατουμένων του Σομπίμπουρ. Κάποιοι από τους δραπέτες πιάστηκαν και εκτελέστηκαν, αλλά οι υπόλοιποι ακολούθησαν τον Πετσέρσκι και κατάφεραν να δραπετεύσουν. Εντάχθηκαν στην αντίσταση για να πολεμήσουν τους Ναζί. Η νίκη του Πετσέρσκι ήταν τόσο ντροπιαστική για τους Ναζί, που το στρατόπεδο διαλύθηκε με εντολή του Χίμλερ και ο Πετσέρσκι θεωρείται ένας από τους μεγάλους Ρώσους ήρωες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Sobibor – Собибор
Δράμα, Ιστορική, Θρίλερ, Πολεμική
Έτος: 2018
Χώρα: Ρωσία, Γερμανία, Λιθουανία
Διάρκεια: 118′
Σκηνοθεσία: Konstantin Khabenskiy
Ηθοποιοί: Konstantin Khabenskiy, Christopher Lambert, Felice Jankell
Διανομή: New Star
Πρεμιέρα: 9 Μαΐου 2024

6,4/10    (από περίπου 5800 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Αναμφισβήτητα η ταινία της βδομάδας, τόσο για τη θεματολογία της όσο και για τη συγκίνηση που σου προκαλεί. Δεν είναι η πρώτη ταινία που αφορά αυτό το ιστορικό ζήτημα, έχουν ήδη γυριστεί ένα ντοκιμαντέρ και μια τηλεοπτική μυθοπλασία πριν από αρκετά χρόνια. Η ταινία αναδεικνύει τον ηγετικό και σημαίνοντα ρόλο του Αλεξάντρ Πετσέρσκι στον σχεδιασμό της απόδρασης από το κολαστήριο και παράλληλα αποτυπώνει γλαφυρά την ασύλληπτη βαρβαρότητα των ναζί εγκληματιών. Αν και στην ταινία υπάρχουν κάποιες μικρές ανακρίβειες, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι μυθοπλασία και όχι ντοκιμαντέρ… Σκηνοθετικά, φωτογραφικά, σκηνογραφικά είναι μια πολύ καλή δουλειά, όσο για το καστ τόσο ο ίδιος ο Κονσταντίν Χαμπένσκι είναι συγκλονιστικός, όσο και ο Κριστόφ Λαμπέρ που η παρουσία του και μόνο κλέβει τις εντυπώσεις. – Παυλίνα Αγαλιανού (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

…Η αλήθεια είναι ότι παρά την εντυπωσιακή όψη της, αυτή η ταινία ελάχιστα προσθέτει σε ότι αφορά την κατανόησή μας για τη φύση της «τελικής λύσης» της εξολόθρευσης των Εβραίων από τους ναζιστές. Βεβαίως, το γεγονός ότι η ιστορία της τοποθετείται σε ένα από τα λιγότερο γνωστά στον κινηματογράφο στρατόπεδα συγκέντρωσης, του Sobibor στην πολωνική επικράτεια, οξύνει την περιέργεια. Και ακόμα περισσότερο το ότι το Sobibor υπήρξε ένας από τους ελάχιστους χώρους όπου οι Εβραίοι κρατούμενοι επαναστάτησαν κατά των διοικούντων. Όμως η σκιά ταινιών όπως οι «Η λίστα του Σίντλερ», «Η ζωή είναι ωραία», «Ο Γιός του Σαούλ» και κυρίως, η «Ζώνη ενδιαφέροντος» είναι τελικά τόσο βαριά που τελικά το «Sobibor» χάνει σε όλα τα σημεία. Είτε το δεις, είτε όχι δεν έχεις πλέον χάσει απολύτως τίποτα. – Γιάννης Ζουμπουλάκης (Το Βήμα) 2,5/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

…Μεγαλύτερη, σημαντικότερη και πιο συναρπαστική από την ταινία που την καταγράφει, η εξέγερση των Εβραίων αιχμαλώτων στο Σομπίμπουρ υποβιβάζεται εδώ σε μια εικονογραφία που φλερτάρει επικίνδυνα με βιβλίο σχολικής ύλης σε απλοϊκότητα και με γραφική αναπαράσταση που δεν εξαντλείται στην παρουσία του ντουμπλαρισμένου Κριστόφ Λαμπέρ στο ρόλο του σαδιστή διοικητή του στρατοπέδου που αγαπάει παιδιόθεν τις Εβραιοπούλες. Οι συναισθηματικές χορδές των θεατών πάλλονται πάνω σε φιλοσοφικές αναζητήσεις και συζητήσεις για χρυσά δόντια που ανταλλάσσονται για καλύτερες συνθήκες ζωής, καθώς το δράμα κορυφώνεται σε ντεσιμπέλ επικής μουσικής, οριακά αστείων βασανισμών και κοντινών σε πρόσωπα που εκφράζουν (ποικίλα αλλά πάντα πάρα πολύ έντονα) συναισθήματα. Λίγο πριν την τελική κορύφωση, το «Sobibor» έχει πλέον παραδοθεί άνευ όρων σε μια γκροτέσκα διάθεση εκδίκησης που ενδεχομένως να ικανοποιήσει το θεατή που βλέπει τους καλούς να νικούν τους κακούς, αλλά όχι και την κινηματογραφική αφήγηση που θυσιάζεται άνευ όρων στο γεμάτο μηνύματα μεγάλο θέαμα. Οχι η πρώτη φορά που η ιστορία του Σομπίμπουρ γίνεται ταινία, το φιλμ του Χαμπένσκι πέφτει θύμα της υπερφίαλης εκκίνησής του, εκεί όπου, στην αντίπερα όχθη της «αλήθειας» το υποδειγματικό ντοκιμαντέρ του Κλοντ Λανζμάν από το 2001 με τίτλο «Sobibór, October 14, 1943, 4 p.m.» δεν δείχνει τίποτα από όσα προφασίζεται η μυθοπλασία ότι συνέβησαν στο στρατόπεδο, αλλά σε κάνει να νιώσεις βαθιά μέσα σου όλα όσα δεν θα μπορέσουν ποτέ να πουν οι λέξεις, οι εικόνες, η καλολογική μυθοπλασία της μνήμης. – Μανώλης Κρανάκης (FLIX) 1/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.