Η ιστορία τεσσάρων γυναικών, που στα παιδικά τους χρόνια, κακοποιήθηκαν από τον Διευθυντή του Ιδρύματος στο οποίο μεγάλωσαν. Ύστερα από πολλά χρόνια, αποφασίζουν να πάρουν την εκδίκησή τους, ώστε να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με το κοινό ζοφερό παρελθόν τους, το οποίο τους στοιχειώνει τη ζωή.
Το πρώτο μέρος της ταινίας αναπτύσσει τις απόπειρες των τεσσάρων γυναικών να φτάσουν στον στόχο τους.
Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή; Μέρος 1ο
Κωμωδία
Έτος: 2025
Χώρα: Ελλάδα
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας
Ηθοποιοί: Μαρία Λεκάκη, Βασιλική Ανδρίτσου, Ελένη Ουζουνίδου, Παναγιώτα Βλαντή
Πρεμιέρα: 8 Ιανουαρίου 2026
Η ταινία, που αποτελείται από δυο μέρη, είναι μεταφορά στη μεγάλη οθόνη της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς του Mega Channel, που άρχισε να προβάλλεται τον Οκτώβριο του 2000 με σκοπό να ολοκληρωθεί τον Ιούνιο του 2001 σε 30 επεισόδια, αλλά τελικά διεκόπη η παραγωγή της απότομα και έμεινε ημιτελής στο 7ο επεισόδιο.
Στη σειρά πρωταγωνιστούσαν οι Χρύσα Ρώπα, Ελένη Ράντου, Ελένη Καστάνη και Άβα Γαλανοπούλου.
Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τη σειρά στη Βικιπαίδεια.
Όλα τα επεισόδια της σειράς υπάρχουν στο YouTube
Χρήστος Μήτσης (athinorama.gr)
…Ο εντελώς αχρείαστος τεμαχισμός αυτής της περιπετειώδους εκδίκησης σε δυο μέρη και η συνολική διάρκεια η οποία (φανταζόμαστε πως) θα αγγίζει τις τεσσερισήμισι ώρες προϊδεάζουν για την τηλεοπτικής λογικής σύλληψη, αλλά δυστυχώς και εκτέλεση του όλου εγχειρήματος. Το οποίο επαναλαμβάνει τα τηλεοπτικά τικ της camp αισθητικής και φρασεολογίας, με πιασάρικες, έξυπνες, μα πιο συχνά εξυπνακίστικες ατάκες, γραφικότατους χαρακτήρες και μια απόλυτα υστερική αφήγηση, η οποία τρέχει με ιλιγγιώδη ρυθμό. Όχι, όμως, για να ακολουθήσει μια ταχύτατα εξελισσόμενη υπόθεση, αλλά για να δημιουργήσει μια αφόρητη διηγηματική σύγχυση, όπου ασύντακτα πλάνα μοντάρονται με ρυθμό πολυβόλου, το σενάριο πηγαινοέρχεται ασυνάρτητα μπρος, πίσω κι ακόμα πιο μπροστά στο χρόνο (ξεκινώντας από ένα παρόν που δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει) και μια επιδερμική σάτιρα επιτίθεται σε συντηρητικές και αριστερές πολιτικές αντιλήψεις, στη θρησκόληπτη υποκρισία, στη woke ατζέντα, στον τηλεοπτικό κιτρινισμό και σε ένα αφόρητα καταπιεστικό πατριαρχικό σύμπαν. Όλα επιδερμικά, απλοϊκά, τσαπατσούλικα, αντιδραστικά (οι καρικατούρες του Αμπντούλ και της γραμματέως) και επώδυνα κιτς, με αποκορύφωμα την εφιαλτικά αποτυχημένη ονειρική σκηνή με τους ναζί, μια από τις πιο κακοστημένες της πρόσφατης (και όχι μόνον) ελληνικής κινηματογραφικής ιστορίας.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 