Η Noam Shuster-Eliassi, κωμικός και ακτιβίστρια, σατιρίζει με χιούμορ την έννοια της συνύπαρξης Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Aπό την προσωπική της ιστορία και το one-woman show της, αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της πολιτικής πραγματικότητας στην περιοχή.
Συνύπαρξη, Λέμε Τώρα! – Coexistence, My Ass!Ντοκιμαντέρ
Έτος: 2025
Χώρα: ΗΠΑ, Γαλλία
Γλώσσα: Αγγλικά, Εβραϊκά, Αραβικά
Διάρκεια: 95′
Σκηνοθεσία: Amber Fares
Διανομή στην Ελλάδα: 6 Νοεμβρίου 2025 (New Star)
8/10 (από 142 αξιολογήσεις χρηστών)
86% (από 14 κριτικές)
ΒΡΑΒΕΙΑ
-Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στην κατηγορία «Διεθνές Ντοκιμαντέρ» – Sundance 2025
-Χρυσός Αλέξανδρος του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2025
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Η κωμικός Νόαμ Σούστερ Ελιάσι παρουσιάζει ένα μοναδικό προσωπικό και πολιτικό σόλο σόου, εστιάζοντας στον αγώνα για ισότητα ανάμεσα στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη. Όταν η φευγαλέα ιδέα της συνύπαρξης, στην οποία έχει αφιερώσει τη ζωή της, αρχίζει να μοιάζει με κακό αστείο, αντιστρέφει το αφήγημα και προκαλεί το κοινό της με σκληρές αλήθειες που δεν χωρούν γέλιο. Διατηρώντας στον θερμό πυρήνα της το ιδιοφυές stand-up πρόγραμμά της, το οποίο αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και παρουσιάστηκε σε ζωντανό κοινό, η ταινία δεν παρακολουθεί απλώς τη μεταμόρφωση της ίδιας – μιας πρώην διπλωμάτισσας του ΟΗΕ που στράφηκε στην κωμωδία· αποτυπώνει και τις σύνθετες, εν εξελίξει πραγματικότητες της περιοχής. Μέσα από το πρόγραμμά της ξεδιπλώνονται οι σεισμικές αλλαγές στον δημόσιο διάλογο που περιβάλλει αυτόν τον ατέρμονο αγώνα. Οι θεατές θα αποχωρήσουν με γέλιο και με δάκρυα, αλλά και με μια αίσθηση πως η σκέψη τους έχει ανοίξει προς νέες κατευθύνσεις – κάτι που λειτουργεί ταυτόχρονα ως παρηγοριά αλλά και σαν ένα δυνατό χτύπημα που σε αφυπνίζει.
Άμπερ Φάρες – Φιλμογραφία
2015 Speed Sisters
2017 The Judge
2021 Convergence: Courage Under Crisis
2025 Coexistence, My Ass!
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ
«Συνύπαρξη, Λέμε Τώρα!»: Ο πολιτικός Χρυσός Αλέξανδρος του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (flix.gr)
Θοδωρής Δημητρόπουλος – News247
Πορτρέτο μιας ισραηλινής κωμικού που χρησιμοποιεί την πλατφόρμα της ακτιβιστικά για να μιλήσει για την Παλαιστίνη, έχοντας η ίδια μεγαλώσει σε ένα ας πούμε ουτοπικό περιβάλλον συνύπαρξης. Σταδιακά στη ζωή της συνειδητοποιεί πως ευρύτερα η θρυλούμενη αυτή συνύπαρξη δε μπορεί φυσικά να υπάρξει όσο ο ένας λαός βρίσκεται υπό καθεστώς κατοχής. Και είναι μέσα από αυτό το πρίσμα που η ταινία φτάνει και τις πιο δυνατές στιγμές της, σα να παρακολουθείς σε πραγματικό χρόνο έναν προοδευτικό άνθρωπο καλών προθέσεων να συνειδητοποιεί πως οι προθέσεις δεν αρκούν. «Δεν είχε συμπάθεια για τα δάκρυα των κατακτητών», όπως ακούγεται κάποια στιγμή στην ταινία.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 