Η Γκρέις και ο Τζάκσον είναι ένα νεαρό και ερωτευμένο ζευγάρι, που μετακομίζει από τη Νέα Υόρκη σε ένα σπίτι που έχει κληρονομήσει στην εξοχή. Η Γκρέις προσπαθεί να βρει την ταυτότητά της με ένα νέο μωρό σε αυτό το απομονωμένο περιβάλλον. Mε τη δύναμη της φαντασίας, το θάρρος και μια άγρια, εκτυφλωτική ζωντάνια που δεν ήξερε πως είχε, ξαναανακαλύπτει τον εαυτό της.
Πέθανε Αγάπη μου – Die My LoveΔράμα, Κωμωδία, Ψυχολογική, Θρίλερ
Έτος: 2025
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, ΗΠΑ
Γλώσσα: Αγγλικά
Διάρκεια: 118′
Σκηνοθεσία: Lynne Ramsay
Ηθοποιοί: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek
Διανομή στην Ελλάδα: 13 Νοεμβρίου 2025 (TFG)
6,5/10 από περίπου 1200 αξιολογήσεις χρηστών
79% από 53 κριτικές
75/100 από 22 κριτικές
Από την οραματίστρια σκηνοθέτιδα, βραβευμένη με BAFTA, Λιν Ράμσεϊ (We Need to Talk about Kevin, You Were Never Really Here) και το στούντιο πίσω από την ταινία The Substance, έρχεται μια καθηλωτική και σκοτεινά χιουμοριστική ταινία.
Μία ταινία για την πολυπλοκότητα της αγάπης και το πώς το ταραγμένο περιβάλλον και οι εύθραυστες σχέσεις μπορούν να οδηγήσουν στην ψυχική κατάρρευση. Μια παθιασμένη, περίπλοκη και καταστροφική ιστορία αγάπης με εκρηκτικές ερμηνείες από τους Τζένιφερ Λόρενς και Ρόμπερτ Πάτινσον.
Την παραγωγή υπογράφει ο Μάρτιν Σκορσέζε.
Βαθμολογίες
★★★★★ Time Out
★★★★ The Guardian
★★★★ The Telegraph
★★★★ Evening Standard
★★★★ Financial Times
★★★★ NME
Δημοσιεύματα
Στο ‘Πέθανε Αγάπη μου’ οι Jennifer Lawrence και Robert Pattinson ζουν μία καταστροφική ιστορία αγάπης – esquire.com.gr
Τζένιφερ Λόρενς & Ρόμπερτ Πάτινσον ερωτευμένοι μέχρι θανάτου στο «Die My Love» – athinorama.gr
Είναι η Τζένιφερ Λόρενς έτοιμη να κερδίσει άλλο ένα Όσκαρ; – lifo.gr
H Τζένιφερ Λόρενς και η άβολη στιγμή της στο Σαν Σεμπαστιάν – ertnews.gr
Τζένιφερ Λόρενς για το «Die, My Love» και τη μητρότητα: «Τα παιδιά αλλάζουν τα πάντα» – huffingtonpost.gr
Θοδωρής Δημητρόπουλος (news247.gr)
Διαμέσου της ταινίας η Ράμσεϊ απλώνει μικρές ματιές στο πώς η σχέση τους είναι (ή ήταν ήδη) θρυμματισμένη, κι ενώ η Γκρέις απασφαλίζει όλο και εντονότερα, ο σύζυγός της μοιάζει σαν μια σταθερή μαύρη τρύπα. Στην απόστασή τους χτίζεται η εκκωφαντική κραυγή στην καρδιά του φιλμ, για μια γυναίκα που δε βρίσκει από πού να κρατηθεί ενώ ο κόσμος της εκρήγνυται.
Στιλιστικά, δομικά, αφηγηματικά και ερμηνευτικά, ό,τι πιο ορμητικό έχουμε δει ως τώρα στο φεστιβάλ. Μια ταινία δύστροπη, ιδιόμορφη, που δε φοβάται να είναι δυσάρεστη – γιατί αυτό ακριβώς είναι που έχει ανάγκη να επικοινωνήσει. Αυτό πάντως δεν αποτελεί κάρτα ελευθέρας για αυτό τον ασχημάτιστο τυφώνα που καταλήγει να είναι. Μια ταινία αληθινή δοκιμασία για τον θεατή, φλυαρεί, εκρήγνυται, επαναλαμβάνεται. Σαν συναισθηματική έκρηξη, σαν εφιάλτης.
Όλα δεκτά, αλλά χρειαζόταν έναν ρυθμό για να λειτουργήσει, ένα flow. Κι αυτό δεν το έχει. Η αποσπασματικότητα σε συνδυασμό με την επαναληψιμότητα έχουν αποτέλεσμα μια εξπρεσιονιστική κραυγή δίχως ειρμό. Έχει οπωσδήποτε κάτι να θαυμάσεις, αλλά από μακριά.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 