Στην καρδιά των άγριων και απόκοσμων ορεινών τοπίων του νότιου Μαρόκου, ένας πατέρας και ο γιος του ξεκινούν μια απεγνωσμένη αναζήτηση. Πηγαίνουν σε ένα ρέιβ πάρτι, για να βρουν την κόρη και αδελφή αντίστοιχα, η οποία έχει χαθεί μυστηριωδώς πριν από μήνες, σε ένα παρόμοιο πάρτι. Ωθούμενοι από τη μοίρα, αποφασίζουν να ακολουθήσουν μια ομάδα ρέιβερς στην αναζήτηση ενός τελευταίου πάρτι που θα γίνει στην έρημο, με την ελπίδα να είναι εκεί.
SirâtΔράσης, Περιπέτεια, Δράμα, Μουσική, Μυστηρίου, Θρίλερ
Έτος: 2025
Χώρα: Ισπανία, Γαλλία
Γλώσσα: Ισπανικά, Γαλλικά, Αγγλικά, Αραβικά
Διάρκεια: 115′
Σκηνοθεσία: Oliver Laxe
Ηθοποιοί: Sergi López, Bruno Núñez Arjona, Stefania Gadda, Tonin Janvier, Joshua Liam Herderson
Διανομή στην Ελλάδα: 2026 (Feelgood Entertainment)
7,1/10 από περίπου 7200 αξιολογήσεις χρηστών
97% από 64 κριτικές
82/100 από 13 κριτικές
Η ταινία κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2025 και αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ισπανίας για τα βραβεία Όσκαρ.
Δημοσιεύματα από το Φεστιβάλ των Καννών
Ηλίας Φραγκούλης (freecinema.gr)
…Προφανώς, η θεματική του Λαξ προσανατολίζεται προς κάτι το υπαρξιακό και, τουλάχιστον στην αρχή, αυτό (και λόγω της απορίας του θεατή για το που θα οδηγηθεί όλη αυτή η φάση με τους περιπλανώμενους ravers) γίνεται (κάπως) αποδεκτό. Επί μία ολόκληρη ώρα, όμως, δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα! Πέραν ενός (ίσως αδιέξοδου) road trip σε επίπεδες επιφάνειες αχανούς έκτασης, βουνά και ποτάμια, όπου ο κίνδυνος δεν είναι ακριβώς ορατός, όσο κι αν ο Λαξ δείχνει να φλερτάρει «υπογείως» με το «Μεροκάματο του Τρόμου» (1953) του Ανρί-Ζορζ Κλουζό.
Ακριβώς πάνω στη μία ώρα, το «Sirât» με πέταξε εντελώς εκτός, χρησιμοποιώντας μία έντονα δραματική ανατροπή με όρους «shock value». Ακολουθεί η… κάτω βόλτα και για το υπόλοιπο φιλμ, το οποίο δίχως λόγο και κάποιο νόημα αποδεκατίζει το καστ του με μία μηδενιστική διάθεση… «από άλλο έργο», για να καταλήξει σε μία ακόμα πιο ουρανοκατέβατη σκηνή… πολιτικής «αλληγορίας» η οποία (μάλλον) θέλει να θίξει το ζήτημα της δια της βίας προσφυγιάς που αντιμετωπίζουν πολίτες πολλών εθνών εσχάτως σε τούτο τον «πολιτισμένο» πλανήτη.
Χρήστος Μήτσης (athinorama.gr)
…Με μια αφαιρετική αφήγηση που φλερτάρει με την παραίσθηση, κάδρα υπνωτιστικής ομορφιάς και θαρραλέα περιφρόνηση των κινηματογραφικών ειδών, ο Όλιβερ Λάσε («Mimosas», «Θα Έρθει η Φωτιά») οργανώνει ένα τριπαρισμένο, με κάθε πιθανή έννοια, οδοιπορικό, το οποίο ξεκινάει σαν αντισυμβατικό road movie και μέσα από ένα σοκαριστικό plot twist καταλήγει σε μια μεταφυσική εμπειρία ζωής όπου το «Το Μεροκάματο του Τρόμου» on acid συναντά τον Πολ Μπόουλς, το σουφισμό, τον Βέρνερ Χέρτζογκ και το «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής». Η αλήθεια είναι πως ανοίγεται σε περισσότερες θεματικές απ’ όσες μπορεί αποτελεσματικά να υποστηρίξει και επιστρατεύει έναν αδόκιμα γκροτέσκο σαρκασμό, αλλά πάλλεται από μια ειλικρινή, πυρετώδη υπαρξιακή αγωνία, η οποία το οδήγησε σε πλήθος φεστιβαλικών και ακαδημαϊκών διακρίσεων.
Γιώργος Κρασσακόπουλος (flix.gr)
…Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, το «Sirāt» δεν κρύβει ότι οι δεσμοί του με τον ρεαλισμό δεν είναι απαραίτητα ισχυροί, καθώς μοιάζει συχνά με όνειρο, πολλές φορές με εφιάλτη. Η αφηγηματική του δομή είναι χαλαρή, κυκλική, και όσο προχωρά, όλο και περισσότερο εγκαταλείπει την πραγματικότητα για κάτι άχρονο, σχεδόν μυθικό. Κινηματογραφημένο εντυπωσιακά, με το τοπίο να μεταμορφώνεται σε κάτι που όχι απλώς σε περικυκλώνει, μα σχεδόν σε καταπίνει, και με τη μουσική και το sound design να το ανυψώνουν σε ένα πεδίο μυσταγωγικής έκστασης, το φιλμ πάλλεται με μια σχεδόν αβάσταχτη ένταση από την ήσυχη αρχή του ως το συγκλονιστικό τέλος.
Ενα τέλος που δεν έχει απαραίτητα απαντήσεις, μα που κλείνει με εξαιρετικά ταιριαστό τρόπο αυτό το γεμάτο σκαμπανεβάσματα ταξίδι στον πόνο, την απώλεια, την αγάπη και την «οικογένεια». Ενα ταξίδι που δεν βλέπεις απλώς στην οθόνη, μα το βιώνεις κυριολεκτικά, καθώς σε διαπερνά με τον ίδιο τρόπο που ο ήχος από τα τεράστια ηχεία σε ένα ρέιβ χτυπά το σώμα σου και το κάνει να πάλλεται – είτε το θέλεις είτε όχι.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 