Για τον Κρίστι

Ο δεκαεπτάχρονος Κρίστι αναγκάζεται να μετακομίσει από το σπίτι της ανάδοχης οικογένειας στην οποία έμενε ως τώρα. Μέχρι να αποφασιστεί η κοινωνική επανένταξή του, φιλοξενείται προσωρινά στο σπίτι του μεγαλύτερου αδερφού του και της γυναίκας του, στο Κορκ. Ο περίγυρος όμως τον καλεί να γίνει ξανά παραβατικός, την ίδια ώρα που ο αδερφός του πασχίζει να τον κρατήσει στον ίσιο δρόμο.

Για τον Κρίστι – Christy
Δράμα
Έτος: 2025
Χώρα: Ιρλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο
Γλώσσα: Αγγλικά
Διάρκεια: 94′
Σκηνοθεσία: Brendan Canty
Ηθοποιοί: Danny Power, Diarmuid Noyes, Emma Willis
Διανομή στην Ελλάδα: 4 Δεκεμβρίου 2025 (Weird Wave)

7,4/10    από 372 αξιολογήσεις χρηστών
100% από 16 κριτικές

Οι παραπάνω βαθμολογίες των διεθνών ΜΜΕ αντιστοιχούν στα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι την ημέρα της αρχικής δημοσίευσης του άρθρου στα Αρχεία του Κινηματογράφου. Στη συνέχεια ενδέχεται να αλλάξουν.

*Βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα «Generation» του Φεστιβάλ Βερολίνου 2025

Η ταινία αποφεύγει τα ηθικολογικά κλισέ, παρότι αφηγείται μια (γνώριμη) ιστορία για ένα παιδί ανάμεσα σε καλές και κακές επιλογές. Βρίσκει μια ισορροπία κάπου στη μέση: είναι συναισθηματική χωρίς υπερβολές, ανθρώπινα αισιόδοξη, αλλά όχι αφελής ως προς τη φτώχεια και τις ελλείψεις του κοινωνικού κράτους στη σύγχρονη Ιρλανδία.

Μια ταινία όπου όλα συμβαίνουν για τον Κρίστι, έναν έφηβο που δεν έχει νιώσει πουθενά «σαν στο σπίτι του». Όμως αυτή τη φορά, η μικρή κοινότητα στην οποία βρέθηκε, προσπαθεί να το διορθώσει. Γιατί «όταν ο Κρίστι αφήνει έστω κι ένα σφιχτό χαμόγελο, μοιάζει με στιγμή αποκάλυψης».

Ο Brendan Canty σημειώνει για την ταινία του:

Για τον Κρίστι (Danny Power): «Έχει ένα παλιό μυαλό σε νεανικούς ώμους. Έχει την αθώα, ευάλωτη πλευρά της νιότης, αλλά μοιάζει και με κάποιον που έχει ζήσει μια σκληρή ζωή. Είναι ένα πρόσωπο που λέει πολλά χωρίς να χρειάζεται να το πούμε εμείς.»

Για την κοινότητα: «Οι άνθρωποι εδώ δεν επικοινωνούν, δεν μιλούν. Οι γυναίκες είναι η συναισθηματική νοημοσύνη της ταινίας, αλλά προσπαθούν κι αυτές να μην επιβάλλονται. Σπρώχνουν τους άντρες με διάφορους τρόπους, ώστε επιτέλους να λύσουν τα προβλήματά τους. Τελικά, όταν τα αγόρια αντιμετωπίζουν τα τραύματά τους, μιλούν λίγο… Απλώς νιώθουν ότι δεν το αξίζουν. Ένας διευθυντής σχολείου μου είπε ότι τα παιδιά εκεί πάνω θα ήταν πιο άνετα με την ιδέα να πάνε στο Φεγγάρι παρά σε ένα πανεπιστήμιο στην πόλη…»

Για την υπόθεση: «Αφορά το πότε παιδιά σαν κι αυτά μπαίνουν στην εφηβεία και χάνουν όλη τους την αυτοπεποίθηση.»

(Πληροφορίες από  Weird Wave )


Κωνσταντίνος Καϊμάκης (Documento)

Διερευνώντας τα αίτια που οδηγούν ένα νέο άνθρωπο στην παρανομία, η οξυδερκής και γεμάτη ζεστασιά ματιά του σκηνοθέτη, επιχειρεί να καταγράψει με ακρίβεια όλα τα κομβικά σημεία μιας νεανικής οδύσσειας. Αν και ζορισμένο μέσα στις διδακτικές κορώνες του σεναρίου, το νεορεαλιστικό δράμα είναι σκηνοθετημένο με νεύρο από τον ικανότατο Κάντι που πραγματοποιεί ένα πετυχημένο ντεμπούτο, καθώς απεικονίζει πειστικά τον μικρόκοσμο του Κορκ χωρίς να χάνει στιγμή την ανθρωπιά και την αισιοδοξία του.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική

Σχολιάστε