Σιωπηλή Αγάπη

Η Άνχελα, μια κωφή γυναίκα, περιμένει παιδί με τον ακούοντα σύντροφό της, τον Έκτορ. Η άφιξη του μωρού διαταράσσει τη σχέση τους, αναγκάζοντας την Άνχελα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ανατροφής της κόρης της σε έναν κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος γι’ αυτήν.

Σιωπηλή Αγάπη – Sorda – Deaf
Δράμα
Έτος: 2025
Χώρα: Ισπανία
Γλώσσα: Ισπανικά, Αγγλικά, Ισπανική Νοηματική Γλώσσα
Διάρκεια: 99′
Σκηνοθεσία: Eva Libertad
Ηθοποιοί: Miriam Garlo, Álvaro Cervantes, Elena Irureta, Joaquín Notario
Διανομή στην Ελλάδα: 4 Δεκεμβρίου 2025 (Feelgood Entertainment)

7,4/10    από περίπου 1300 αξιολογήσεις χρηστών
100% από 13 κριτικές

Οι παραπάνω βαθμολογίες των διεθνών ΜΜΕ αντιστοιχούν στα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι την ημέρα της αρχικής δημοσίευσης του άρθρου στα Αρχεία του Κινηματογράφου. Στη συνέχεια ενδέχεται να αλλάξουν.

  • Βραβείο Κοινού στο Panorama της Berlinale
  • Υποψήφια για το Ευρωπαϊκό Βραβείο LUX

Η πρωταγωνίστρια Miriam Garlo, αδερφή της σκηνοθέτριας, είναι στην πραγματικότητα κωφή.
Οι δυο τους είχαν κάνει και την ομώνυμη μικρού μήκους ταινία το 2021 (ΕΔΩ)

Η ταινία προβάλλεται με ειδικούς υπότιτλους για κωφούς.

Δείτε ΕΔΩ πληροφορίες για την ταινία από το 38ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.


Μανώλης Κρανάκης (FLIX)

Μεγάλη ταινία που προέκυψε από μια μικρή με το ίδιο θέμα, η «Σιωπηλή Αγάπη» με τον πιο εύστοχο πρωτότυπο ισπανικό τίτλο «Κωφή», υπενθυμίζει τη μοναξιά ενός κωφού ανθρώπου που ενώ έχει διεκδικήσει και πετύχει να ζει ανάμεσα σε ακούοντες, ανακαλύπτει πως ο κόσμος του μικραίνει όταν δεν υπάρχει πια λόγος να ασχοληθούν όλοι μαζί του. Η Ανχελα θα το καταλάβει όταν όλοι θα συνεχίσουν να μιλούν και να συνεννοούνται χωρίς να την συμπεριλαμβάνουν στις κουβέντες τους, ενώ η ίδια θα επιμείνει να μάθει η κόρη της τη νοηματική – για το μοναδικό, πιο σοβαρό από όλους, λόγο πως μόνο έτσι θα μπορεί να μιλάει με τη μητέρα της.
Γυρισμένη με το νατουραλισμό ενός (σχεδόν) ντοκιμαντέρ και δομημένη όλο πάνω στην παρουσία/ερμηνεία της Μίριαμ Γκάρλο, αδελφή της σκηνοθέτη Εύα Λιβερτάδ, η «Σιωπηλή Αγάπη» δεν μπορεί να ξεφύγει από την καταγγελτική της υφή, απλώνεται αργά αλλά με επίμονο τρόπο σαν μια πραγματικότητα που σε παρασέρνει, σε ακολουθεί ενώ την ακολουθείς και την ίδια στιγμή που ζητάει απαντήσεις (τι θα έκανες εσύ στην ίδια περίσταση), αφήνει αναπάντητα ερωτήματα, καθώς η ζωή και η πολυπλοκότητα της παραμένουν πιο δυνατά από οποιοδήποτε κοινωνικό ακτιβισμό.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική

Σχολιάστε