Θάβουμε τους Νεκρούς

Θάβουμε τους Νεκρούς – We Bury the Dead
Θρίλερ, Τρόμου
Έτος: 2024
Χώρα: Αυστραλία, ΗΠΑ
Γλώσσα: Αγγλικά
Διάρκεια: 94′
Σκηνοθεσία: Zak Hilditch
Ηθοποιοί: Daisy Ridley, Brenton Thwaites, Mark Coles Smith
Διανομή στην Ελλάδα: ι Ιανουαρίου 2026 (NEO Films)

Ηλίας Δημόπουλος (cinemagazine.gr)

Η ταινία του Χίλντιτς δεν είναι ανάξια. Έχει μια μεγάλη αρετή στο ότι δείχνει πολύ ακριβότερη από ότι είναι, εκτεινόμενη σε κλίμακες χώρου (βοηθούσης ίσως και της Δυτικής Αυστραλίας των γυρισμάτων) που καθηλώνουν. Έχει μια πολύ προσεγμένη φωτογραφική διεύθυνση (Στιβ Άνις, να σε ξαναδούμε) και μια…ταραχοποιό δουλειά στον σχεδιασμό του Ήχου που «ξυπνάει» το ηχεία, περιγράφει διαρκώς και λεπτομερώς, προαναγγέλλει – και στην περίπτωση ενός ευρήματος σου κάνει τη ζωή δύσκολη. Το τρίξιμο των δοντιών δεν θα είναι ποτέ πια ίδιο για τους θεατές της ταινίας.
Έχει επίσης καλές ερμηνείες, ιδίως η Ντέζι Ρίντλεϊ, που παρότι παλεύει ελαφρώς με την προφορά είναι εξαιρετική στις βωβές σκηνές. Κι έχει και μια γενική ατμόσφαιρα επικείμενης συγκίνησης (ή ζόφου) που χαρίζει στην οικονομική διάρκεια (87 λεπτά χωρίς τους τίτλους) μια πρόσθετη συνοχή.
Ο τρόμος, ωστόσο, παρότι και αυτός μάς χαρίζεται σε κάποια νόστιμα ενσταντανέ φρίκης (εκτός από το προαναφερθέν τρίξιμο που είναι έπος) είναι σεναριακά ανυπόστατος και τονικά ανεπαρκής. Όπερ σημαίνει δεν έχεις ικανή «πληροφορία τρόμου» για το τι παίζει με τους νεκροζώντανους, τι ορίζει την συμπεριφορά τους. Καθώς όμως υπάρχει το δοχείο του δράματος που πρέπει να γεμίσει –και να επιλεγεί και η ταινία στο φεστιβάλ- δίνεται μια σκόρπια πληροφορία του τύπου «ξυπνάνε αυτοί που άφησαν κάτι στη μέση» (αυτό πρέπει να βγάζει ανέκδοτα, συγκρατούμαι), ή γίνονται βαθμιαία επιθετικότεροι, και εξυπηρετείται η πλοκή, όχι όμως και τα horror ιντερμέδια. Αυτό είναι ανισότητα και δεν αρέσει στους κριτικούς, η ισορροπία είναι χάρισμα σε ένα έργο.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική