Ο Μαριάνο Ντε Σάντις είναι ο Πρόεδρος της Ιταλίας, ένας άνθρωπος που βρίσκεται στις τελευταίες ημέρες της θητείας του και χαίρει γενικού σεβασμού για την ηθική ακεραιότητα και τη συγκρατημένη του στάση στην πολιτική. Χήρος, πιστός καθολικός και πρώην ανώτατος δικαστής, αντιμετωπίζει την εξουσία περισσότερο ως τελετουργικό καθήκον παρά ως πεδίο άσκησης ισχύος. Στο πλευρό του βρίσκεται η κόρη του, Ντοροτέα, νομικός και η ίδια, η οποία δυσφορεί με τη διαρκή του αναβλητικότητα και την αδυναμία του να πάρει ξεκάθαρες αποφάσεις. Καθώς οι μέρες κυλούν αργά, ο Μαριάνο καλείται να αποφασίσει για τρία κρίσιμα ζητήματα: την υπογραφή ενός νομοσχεδίου για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας και δύο αιτήματα προεδρικής χάρης, που αφορούν εγκλήματα τα οποία έγιναν μέσα σε συνθήκες ανθρώπινης απόγνωσης.
Το Μεγαλείο – La GraziaΔράμα
Έτος: 2025
Χώρα: Ιταλία
Γλώσσα: Ιταλικά
Διάρκεια: 133′
Σκηνοθεσία: Paolo Sorrentino
Ηθοποιοί: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Orlando Cinque
Διανομή στην Ελλάδα: 2026 (Rosebud.21)
7,5/10 από 899 αξιολογήσεις χρηστών
81% από 52 κριτικές
3,7/5 από 7741 αξιολογήσεις χρηστών
70/100 από 19 κριτικές
Θριαμβευτική κινηματογραφική επιστροφή του Πάολο Σορεντίνο, η οποία επιβεβαιώνει τη θέση του ως ενός από τους πιο επιφανείς και σπουδαίους σκηνοθέτες του σημερινού ευρωπαϊκού σινεμά. Ταινία έναρξης του Φεστιβάλ Βενετίας το 2025, όπου και ο υπέροχος πρωταγωνιστής Τόνι Σερβίλο κέρδισε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας.
Διαβάστε πολύ περισσότερες πληροφορίες για την ταινία στο site της Rosebud.21
Ηλίας Φραγκούλης (freecinema.gr)
…Στο τέλος, η «La Grazia» σε αφήνει με μία μόνο αίσθηση: ότι δύο ώρες της ζωής σου έχουν εξατμιστεί χωρίς να δώσουν τίποτα πίσω. Είναι ταινία-ψευδαίσθηση, καμουφλαρισμένη ως «βαθύ έργο», αλλά στην ουσία ένα ανούσιο, αυτοϊκανοποιητικό άδειασμα χρόνου. Αν το σινεμά είναι εμπειρία, αυτή η ταινία είναι η απόλυτη απόδειξη πως κάποιος μπορεί να κάνει ταινία χωρίς να ξέρει τι σημαίνει να γυρίσει ταινία.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος (lifo.gr)
…Μακριά (ευτυχώς) από τον flash ερωτισμό που έσπειρε απλόχερα στην Παρθενόπη μόλις πέρυσι, ο Πάολο Σορεντίνο πειράζει συνεχώς τον αποστειρωμένο βίο του Ντε Σάντις με ανατρεπτικές, απρόσμενες λεπτομέρειες. Είναι ανακουφιστικό για τον Τόνι Σερβίλο, ο οποίος βραβεύτηκε για την ερμηνεία του στο Φεστιβάλ Βενετίας, να ακούει ιταλική ραπ στα ακουστικά και να παρακολουθεί εμμονικά αστροναύτες να πλέουν χωρίς βαρύτητα, σαν να προπονείται για να απαλλαγεί από το δικό του άχθος. Μετά την ημίωρη εισαγωγή στον σπαρτιάτικο μικρόκοσμο του βλοσυρού Προέδρου, η κλεψύδρα του λιγοστού χρόνου που απομένει αναποδογυρίζει, για να έλθει η –ασυνήθιστα εγκρατής για τα δεδομένα του Ιταλού σκηνοθέτη– κινηματογραφική ανταμοιβή της εκ βαθέων γνωριμίας με έναν χαρακτήρα που κρύβει αγάπη και συμπόνια, σε ένα μεστό πορτρέτο, αν και με κάποιες επαναλήψεις στη στυλιζαρισμένη διατύπωσή του.
Αιμίλιος Χαρμπής (kathimerini.gr)
…Ο Σορεντίνο δημιουργεί την ψευδο-βιογραφία ενός ανθρώπου που θέλει να γνωρίζει και να ελέγχει τα πάντα γύρω του: κάθε λεπτομέρεια ενός καινούργιου νόμου, κάθε πτυχή μιας υπόθεσης που θα κρίνει ή ακόμη και αν η νεκρή αγαπημένη του είχε εραστή πριν από κάμποσες δεκαετίες. Αυτό το τελευταίο θα του γίνει εμμονή, καθρεφτίζοντας τη γενικότερη προσήλωσή του στην αλήθεια, ώσπου θα καταλάβει ότι αυτή δεν είναι το μόνο σημαντικό πράγμα στη ζωή. Γενικώς εδώ η προσωπική ιστορία συμπλέκεται με τα ηθικά διλήμματα και η πολιτική τρυπώνει στις ανθρώπινες σχέσεις με τρόπο τρομερά γοητευτικό. Το ίδιο μπορεί, φυσικά, να πει κανείς και για την ερμηνεία του Τόνι Σερβίλο, ο οποίος απέσπασε και το σχετικό βραβείο στο Φεστιβάλ Βενετίας, φτάνοντας στο αποκορύφωμα τη μειλίχια περσόνα που υιοθετεί συνήθως στις ταινίες του Σορεντίνο. Ο τελευταίος αντιπαραθέτει σε αυτόν τον (φαινομενικά) άτεγκτο ήρωα μερικές καθαρά ποιητικές εικόνες, καθώς και αγνό σουρεαλισμό, όταν τοποθετεί απέναντί του έναν Πάπα με… ράστα.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 