Η σκηνοθέτρια Εύα Στεφανή ακολουθεί επί δύο χρόνια με την κάμερά της τον κορυφαίο Έλληνα δημιουργό Δημήτρη Παπαϊωάννου και τους συνεργάτες του, στην προετοιμασία και την περιοδεία του έργου Εγκάρσιος Προσανατολισμός, σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Το κεντρικό ερώτημα που διατρέχει το ντοκιμαντέρ είναι «γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε;», αναδεικνύοντας την τέχνη ως μέσο αντίστασης στη ματαιότητα των πραγμάτων, αλλά και ως τρόπο νοηματοδότησης της ίδιας μας της ζωής.

Η Καρδιά του Ταύρου – Bull’s Heart
Ντοκιμαντέρ
Έτος: 2025
Χώρα: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά, Αγγλικά
Διάρκεια: 79′
Σκηνοθεσία: Εύα Στεφανή
Διανομή στην Ελλάδα: 31 Ιανουαρίου 2026 (CineDoc)

Η ταινία, όμως, δεν είναι μόνο ένα ντοκιμαντέρ για μια παράσταση ή για έναν καλλιτέχνη, αλλά μια μελέτη για τη φύση της δημιουργίας. Όπως λέει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου σε μια σκηνή της Καρδιάς του Ταύρου, «η χαρά της τέχνης είναι ότι σου δίνει την αίσθηση πως υπάρχει κάτι πέρα από τη ζωή που ζεις».

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

ΑΘΗΝΑ – Δαναός 1
Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2026 – 20:00 (πρεμιέρα)
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026 – 20:00
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026 – 20:00
Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026 – 18:00
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026 – 18:00
Αθηναϊκή Πρεμιέρα – Παρουσία συντελεστών.
Η ταινία θα προβάλλεται με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους.

ΛΑΡΙΣΑ – Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο 13/2/26

ΒΟΛΟΣ – Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Ιωνίας 14/2/26

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – Αίθουσα «Σταύρος Τορνές» 18/2/26

ΡΕΘΥΜΝΟ – Χώρος Πολιτισμού “Σημείο” 28/2/26

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος (lifo.gr)

…Η σκηνοθέτις Εύα Στεφανή, που είναι φίλη και πνευματική συγγενής του Δημήτρη Παπαϊωάννου, επιλέγει σχεδόν ενστικτωδώς τις γωνίες παρατήρησης και συλλαμβάνει το σημαντικότερο στοιχείο της αλήθειας του, που είναι η γόνιμη αμφιβολία, η σύγκρουση που ξεπηδά από τη χαρά και τη νευρικότητα, την έμπνευση και το ουτοπικό κυνήγι της τελειότητας. Ο κορυφαίος Έλληνας χορογράφος, αναγεννησιακός και πολυσχιδής, πανκ ακόμη κι όταν συνοδεύει με Βιβάλντι τις επάλληλες κοσμογονίες του, πρόβαρε με την ομόπνοη ομάδα του τον Εγκάρσιο Προσανατολισμό, ένα ακόμη πολύπλοκο και απαιτητικό έργο, και ταυτόχρονα είχε βαριά άρρωστο τον πατέρα του, σε συνθήκες αποκλεισμού και σκληρής δοκιμασίας. Η Στεφανή ποτέ δεν εκβιάζει τη συγκίνηση από έναν άνθρωπο που γνωρίζει πολύ καλά, κι εξάλλου δεν θα παρέδιδε εύκολα το κοντρόλ του κοντά στην κάμερα. Είναι κρίσιμη η στιγμή και διακριτική, πηγαίο το αίσθημα, διάφανο το άγγιγμα της πατρικής διαδοχής, με αναμνήσεις σπασμένες και τρυφερές, που μας γυρνούν πίσω στην παιδική ηλικία, για λίγο, όσο χρειάζεται…

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική