Τέσσερα κορίτσια μεγαλώνουν σε απομονωμένη αγροικία στη βόρεια Γερμανία. Αν και ζουν σε διαφορετικές εποχές, οι ιστορίες τους αποκαλύπτουν όσα τις συνδέουν, θολώνοντας παρελθόν και παρόν.
Ο Ήχος της Πτώσης – In die Sonne schauen – Sound of FallingΔράμα, Ψυχολογική, Πολεμική
Έτος: 2025
Χώρα: Γερμανία
Γλώσσα: Γερμανικά
Διάρκεια: 155′
Σκηνοθεσία: Mascha Schilinski
Ηθοποιοί: Hanna Heckt, Lena Urzendowsky, Laeni Geiseler, Lea Drinda
Διανομή στην Ελλάδα: 5 Φεβρουαρίου 2026 (Cinobo)
7,1/10 από περίπου 2800 αξιολογήσεις χρηστών
95% από 60 κριτικές
3,7/5 από 24176 αξιολογήσεις χρηστών
89/100 από 24 κριτικές
Με ποιητική ατμόσφαιρα και δυνατές εικόνες, το έργο της Μάσα Σιλίνσκι εξερευνά τη διαγενεακή κληρονομιά του πόνου και της μνήμης.
Βραβείο της Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών 2025
Χρυσή Αθηνά Νύχτες Πρεμιέρας 2025
Έγραψαν:
Μια ταινία που δεν μοιάζει με καμία άλλη. -The Hollywood Reporter
Θα μείνει στην ιστορία. -Deadline
Πραγματική αποκάλυψη. -RBB
Ανταποκρίσεις από τις Κάννες
-Η έκπληξη του «Sound of Falling» (athinorama.gr)
-Ο (φεστιβαλικά) εκκωφαντικός «Ηχος της Πτώσης» (flix.gr)
-Το «Sound of Falling» εκκινεί εκκωφαντικά το επίσημο διαγωνιστικό (cinemagazine.gr)
-Sound of Falling: Κριτική από Κάννες (filmy.gr)
Θοδωρής Καραμανώλης (cinemagazine.gr)
…Υπάρχει αντίθετα μια ολοκληρωμένη δημιουργία και άφθονο καλλιτεχνικό ρίσκο από ένα πολύ σίγουρο χέρι. Ρίσκο αν μη τι άλλο καλοδεχούμενο, που δεν αποδίδει ακριβώς γιατί μας αφήνει με το δυσβάσταχτο απόβαρο αλλεπάλληλων χαμένων ζωών και μια επαναλαμβανόμενη θλιμμένη μελωδία. Ένα τραγούδι για τον ξένο, που παίζει καθώς οι γυναίκες στην οθόνη μετατρέπονται σε φαντάσματα, στοιχειώνοντας αδιάκριτα το φιλμ και τη μνήμη. Και μόνο για το πως φτιάχνει αυτά τα φαντάσματα (τις γυναίκες, τα κορίτσια, τις μανάδες, τις γιαγιάδες και τις αδελφές που ξοδεύτηκαν κάτω απ’ το ανδρικό βλέμμα) της αξίζει κάθε έπαινος. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε την υπερβολή κι ας έρχεται ποιητική αδεία, δεν μπορούμε να μην σημειώσουμε το άνισο που χαρακτηρίζει τα επί μέρους και, τέλος, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με το ήθος και το ύφος μιας φετιχιστικής νεκρολογίας. Το «Sound of Falling» εξακολουθεί να είναι μια μάλλον περίτεχνη παρά περίπλοκη ταινία, σφόδρα ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη σε βαθμό που την καθιστά μοναδική.
Δημήτρης Παναγόπουλος (efsyn.gr)
…Ο ιμπρεσιονισμός της Σιλίνσκι συνδέεται με έντονα γοτθικά στοιχεία. Το αγρόκτημα αποκτά μια μεταφυσική ιδιότητα: ο τόπος έχει εμποτιστεί από μνήμες, βάσανα και τις ζωές τεσσάρων γενεών που προσπαθούν να υπερκεράσουν τα τραύματα του παρελθόντος και να βγουν στο φως. Η εικόνα, «ποτισμένη» από καφέ και κίτρινους τόνους, θυμίζει μια ξεθωριασμένη φωτογραφία που ανέσυρε κάποιος από ένα μπαούλο, ενώ ο ήχος δομεί μια ατμόσφαιρα που κινείται ανάμεσα σε σιωπές, ψιθύρους και ήχους που μοιάζουν να ζωντανεύουν το σπίτι και να του δίνουν μια οντότητα, σαν να θέλει κάτι να πει. Η ταινία της Σιλίνσκι, παρότι σε ορισμένες στιγμές μοιάζει να λυγίζει κάτω από το βάρος της δαιδαλώδους αφήγησης που συμπυκνώνει διάφορες θεματικές, καταφέρνει πάντα να βρίσκει διέξοδο. Αξιοποιεί στο έπακρο την ικανότητά της να μεταπηδά χρονικά μέσω της ευρηματικής χρήσης των πλάνων και ανάγει την ταινία σε μια τρομακτική εμπειρία, που όχι μόνο σε βυθίζει στον ψυχισμό των γυναικών, αλλά σε βοηθά να αντιληφθείς βαθύτερα τι σημαίνουν τα διαγενεακά τραύματα – τραύματα που στο έργο της γεννιούνται κυρίως μέσα από την εξουσία της πατριαρχίας.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 