Η Λι, μια κορεάτισσα σεναριογράφος που ζει και εργάζεται στην Ιαπωνία, σε μια κρίση έμπνευσης παλεύει να γράψει μια ιστορία έρωτα δύο νέων που συναντώνται σε μια παραλία. Βρίσκει καταφύγιο στο ορεινό πανδοχείο ενός φαινομενικά αγροίκου μεσήλικα, ο οποίος βασανίζεται από τα δικά του λάθη και ενοχές.
Δύο Εποχές, Δύο Ξένοι – Tabi To Hibi – Two Seasons, Two StrangersΔράμα
Έτος: 2025
Χώρα: Ιαπωνία
Γλώσσα: Ιαπωνικά, Κορεάτικα
Διάρκεια: 89′
Σκηνοθεσία: Shô Miyake
Ηθοποιοί: Shim Eun-kyung, Yūmi Kawai, Mansaku Takada, Shirô Sano, Shinichi Tsutsumi
Διανομή στην Ελλάδα: 12 Φεβρουαρίου 2026 (Weird Wave)
7,1/10 από 280 αξιολογήσεις χρηστών
3,6/5 από 2961 αξιολογήσεις χρηστών
Ο Σο Μιγιάκε, μια καθοριστική φωνή του ιαπωνικού κινηματογράφου εξερευνά σύντομες συναντήσεις σε ένα ήσυχο ταξίδι. Βασισμένο στα δύο μάνγκα του Γιοσιχάρου Τσούγκε “Μια θέα στη θάλασσα” και “Ο κ. Μπεν και το ιγκλού του”.
*78ο Φεστιβάλ Λοκάρνο: Βραβείο Καλύτερης Ταινίας
Ο Σο Μιγιάκε, ένας από τους πιο οξυδερκείς δημιουργούς του σύγχρονου ιαπωνικού κινηματογράφου, συνδυάζει με ευρηματικό τρόπο δύο διαφορετικά μάνγκα του εμβληματικού Γιοσιχάρου Τσούγκε σε μια ταινία που ξεκινά σαν ένα “σιωπηλά εκλεπτυσμένο” στοχαστικό ταξίδι ανάμεσα στη σκέψη και τον λόγο και εξελίσσεται σταδιακά σε μια ζεστή, βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τη μοναξιά και την ανάγκη των ανθρώπων να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον.
Ο κόσμος του Τσούγκε μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, με μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη μυθοπλαστική αφήγηση και τη σύγχρονη ευαισθησία. Μέσα από εντυπωσιακά τοπία, φευγαλέες συναντήσεις, ανεξήγητες στιγμές παραξενιάς και ένα σύνολο αξιαγάπητων χαρακτήρων, η ταινία αποτυπώνει με χιούμορ τις πρωταρχικές χαρές του ταξιδιού και τη σιωπηλή παραδοξότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Δύο λόγια από τον σκηνοθέτη:
«Ταξιδεύουμε και κάνουμε ταινίες για να βγούμε έξω από τη ρουτίνα και τις γνώριμες λέξεις, για να δούμε τον κόσμο σαν ξένοι. Οι λέξεις μας καθοδηγούν, αλλά συχνά αμβλύνουν τις αισθήσεις μας. Μέσα από την εικόνα και την κίνηση γνωρίζουμε τους άλλους -και τον ίδιο μας τον εαυτό- πιο ανοιχτά. Και ξυπνάμε σε έναν κόσμο χωρίς όνομα, που εξακολουθεί να είναι σιωπηλά γεμάτος δέος.»
Αιμίλιος Χαρμπής (kathimerini.gr)
Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Λοκάρνο για ένα ποιητικό φιλμ πάνω στη μοναξιά και στην ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή…. Ο δεξιοτέχνης Σο Μιγιάκε μοντάρει παράλληλα τις δύο ιστορίες, παντρεύοντας δύο διαφορετικά ιαπωνικά μάνγκα σε ένα κομψό φιλμ, που συνδέει την καλλιτεχνική έμπνευση-δημιουργία με την ανθρώπινη κατάσταση, η οποία άλλωστε είναι και αυτή που κατά κανόνα την πυροδοτεί.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 