Τρεις γυναίκες περνάνε τις μέρες τους μέσα σε μια ανία που τις παραλύει. Η ηρεμία είναι το σημάδι μιας κοινωνικά επιβεβλημένης συναισθηματικής αναπηρίας, ενώ η εποχή επιτάσσει την ανησυχία και τον ξεσηκωμό. Η Άγρια Φύση γίνεται ο σύμμαχος στο ξέσπασμά τους και ο τόπος απελευθέρωσης των ενστίκτων τους.
Ένας γάμος θα γίνει η αφορμή να έρθουν σε σύγκρουση με το κοινωνικά αποδεκτό. Θα προβάλλουν αντίσταση, προσπαθώντας να εφεύρουν έναν νέο χώρο αγάπης. Η έκρηξη που θα προκαλέσει αυτή η αναζήτηση θα είναι επικίνδυνη, τρομακτική, και ταυτόχρονα εκστατική, απελευθερωτική. Δεν θα υπάρχουν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι. Θα απομείνει μόνο ο απόηχος μιας δημιουργικής αναταραχής.

Κραυγές – Cries
Δράμα
Έτος: 2025
Χώρα: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά
Διάρκεια: 87′
Σκηνοθεσία: Πέτρος Σεβαστίκογλου
Ηθοποιοί: Αγλαΐα Παππά, Αλεξάνδρα Καζάζου, Χάρης Φραγκούλης, Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Μαρία Αρζόγλου
Διανομή στην Ελλάδα: 12 Φεβρουαρίου 2026

Σημείωμα του σκηνοθέτη:
Ο ερωτισμός είναι η μέχρι θανάτου επιδοκιμασία της ζωής – Georges Bataille
Δεν αντέχουμε πια να καούμε από πάθος, λέξεις, ιδέες και ειλικρινή πόθο για ό,τι πραγματικά μας συγκλονίζει. Ζώντας σε έναν κόσμο που διαρκώς φοβόμαστε μήπως κάτι «χάσουμε», υψώνουμε προστατευτικούς τοίχους για να μην διαλυθούμε μέσα σε μια άλλη ανθρώπινη ψυχή.
Λες κι ένα δεύτερο δέρμα βάζει το δράμα που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας σε απόσταση, για να το επαναφέρει σε αποδεκτές αναλογίες, δηλαδή αναλογίες που δεν κλονίζουν τις συνήθειές μας ούτε τις πεποιθήσεις μας. Έχουμε χάσει την αίσθηση της τραγωδίας.
Ξεχνώντας τον σκοπό της ζωής, μένουμε λογικοί, ενώ μέσα μας φλεγόμαστε. Η νοσταλγία για την άγρια, αδάμαστη φύση μας, όμως, μας ακολουθεί και το σώμα κατανοεί μέσω των αισθήσεων τι είναι τι. Κινείται σε επίπεδα που η λογική δεν θα μπορούσε ποτέ να συλλάβει.
Μία ιστορία που υιοθετεί μια λυρική και όχι ορθολογική σύνθεση, καθοδηγούμενη από τα συναισθήματα.

Πέτρος Σεβαστίκογλου
Γεννήθηκε στη Μόσχα. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Παρίσι και σκηνοθεσία κινηματογράφου στις HΠA. Έχει σκηνοθετήσει έξι ταινίες μεγάλου μήκους, καθώς και ντοκιμαντέρ για την κρατική τηλεόραση. Στο θέατρο σκηνοθέτησε παραστάσεις για το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας και για ιδιωτικές παραγωγές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και για ιδιωτικές παραγωγές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Βέλγιο, Γαλλία, Κίνα, Πολωνία). Διδάσκει στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Φιλμογραφία
1997 Άνεμος στην πόλη
2007 Τρεις στιγμές
2012 Attractive Illusion
2014 Electra
2021 Η βοή του κόσμου
2025 Κραυγές

Δημοσιεύματα

Ο Πέτρος Σεβαστίκογλου μιλάει για τη νέα του ταινία «Κραυγές», το ελληνικό σινεμά και τη νέα γενιά που βράζει (elculture.gr)

Πέτρος Σεβαστίκογλου: «Μιλώ τέσσερις γλώσσες και καμία δεν είναι δικιά μου» (tanea.gr)

Η ταινία «Κραυγές» του Π. Σεβαστίκογλου κάνει αθηναϊκή πρεμιέρα στο 14ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου (athens24.gr)

Πέτρος Σεβαστίκογλου: «Έχουμε χάσει την αίσθηση της τραγωδίας» (typosthes.gr)

Βουτιά στον γυναικείο ψυχισμό (tanea.gr)

Κραυγές: Κριτική του Γιάννη Φραγκούλη (filmandtheater.gr)

Μανώλης Κρανάκης (flix.gr)

…Συνεχίζοντας το διακριτό του ταξίδι στον «αόρατο» κόσμο της ανθρώπινης πολυεπίπεδης κατάστασης, ο Πέτρος Σεβαστίκογλου πειραματίζεται στη νέα του ταινία με τις πολλαπλές εκφάνσεις της γυναικείας ψυχοσύνθεσης, σε μια ταινία που δεν έχει πρόζα ή διαλόγους, ούτε χρόνο ή τόπο, αλλά θυμίζει περισσότερο μια θεατρική perfomance που κινηματογραφείται με τον εσωτερικό ρυθμό μιας δοκιμιακής επανατοποθέτησης των ρόλων μιας γυναίκας σήμερα.
Με τρεις πρωταγωνίστριες που θα μπορούσε να είναι η ίδια γυναίκα (σε διαφορετικές ηλικίες και κυρίως καταστάσεις), ο Σεβαστίκογλου ανιχνεύει και μόνο τις «συμπεριφορές» κάθε ηλικίας, φέρνει στο προσκήνιο την «αόρατη» γυναίκα που όσο και να θέλει δεν μπορεί να επιβληθεί ακόμη και στον εαυτό της, διαπραγματεύεται πάνω στις έννοιες του ερωτισμού και της «επανάστασης» και εικονογραφεί ξεσπάσματα τελετουργιών με επίκεντρο ένα γάμο. Χωρίς όμως κέντρο βάρους, οδηγεί το φιλμικό του δοκίμιο άλλοτε σε σαφείς, άλλοτε σε συγκεχυμένες, άλλοτε σε σουρεαλιστικές, άλλοτε σε νατουραλιστικές – συχνά όμως και σε προβληματικές περιοχές που μοιάζουν να έρχονται από άλλες εποχές εικονογράφησης του γυναικείου σώματος και της επιθυμίας γενικότερα…

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική

Χάρης Αναγνωστάκης (amna.gr)

Η τελευταία ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, που απορρίπτει την πεπατημένη και καλεί τον θεατή να παραδοθεί σε ένα ιδιότυπο κινηματογραφικό σύμπαν, μια απελευθερωμένη περφόμανς, όπου λίγη σημασία έχει η σκηνοθεσία, το μοντάζ, οι ηθοποιίες…Αντισυμβατική ματιά, πειραματισμοί, με ό,τι σημαίνει αυτό, αλλά και μια σινεφίλ εμπειρία, στην οποία μετέχουν οι ηθοποιοί

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική