Δυο παιδικοί φίλοι από ένα μικρό χωριό στη Βόρεια Ινδία ονειρεύονται να γίνουν αστυνομικοί, ελπίζοντας ότι η δουλειά αυτή θα τους φέρει τον σεβασμό που δεν είχαν ποτέ. Ωστόσο, όσο πλησιάζουν στο στόχο τους, η πίεση και ο ανταγωνισμός δημιουργούν προβλήματα στη φιλία τους.
Σαν Αδέρφια – HomeboundΔράμα
Έτος: 2025
Χώρα: Ινδία
Γλώσσα: Χίντι
Διάρκεια: 119′
Σκηνοθεσία: Neeraj Ghaywan
Ηθοποιοί: Ishaan Khatter, Vishal Jethwa, Janhvi Kapoor
Διανομή στην Ελλάδα: 12 Μαρτίου 2026 (AMA Films)
8/10 από περίπου 12000 αξιολογήσεις χρηστών
97% από 30 κριτικές & 89% από 100+ αξιολογήσεις χρηστών
4,1/5 από 40983 αξιολογήσεις χρηστών
85/100 από 5 κριτικές & 7,6/10 από 11 αξιολογήσεις χρηστών
Συμμετοχή στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών.
Επίσημη πρόταση της Ινδίας για το Όσκαρ διεθνούς ταινίας.
Η αρχική ιδέα της ταινίας προήλθε από ένα άρθρο των New York Times που αφηγείται την ιστορία δύο νεαρών μεταναστών στη διάρκεια του lockdown για τον COVID-19 τον Μάρτιο του 2020.
Ο Μάρτιν Σκορσέζε βοήθησε ως εκτελεστής παραγωγής και στη συγγραφή του σεναρίου και αργότερα στη διαδικασία του μοντάζ.
Βαρβάρα Κοντονή (cinemagazine.gr)
…Η ταινία δίνει μια ζοφερή ματιά στον τρόπο με τον οποίο άλλες χώρες αντιμετώπισαν την απρόσμενη εμφάνιση ενός γεγονότος που για τους περισσότερους ανήκε στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, δεδομένου πως καμία κυβέρνηση δεν φάνηκε να είναι έτοιμη να αποτρέψει αποτελεσματικά την εξάπλωση μιας θανατηφόρας πανδημίας, πόσο μάλλον μια χώρα με πληθυσμό που ξεπερνάει το ένα δισεκατομμύριο.
Υπό το πρίσμα μιας παγκόσμιας, εφιαλτικής πραγματικότητας, η ταινία του Γκαϊγουάν παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον ως προς το πως επικεντρώνεται στην προσπάθεια για επιβίωση δυο νεαρών από την Ινδία, ποτέ όμως δεν αποκτά δική της υπόσταση ως προσωποκεντρικό δράμα, πολύ απλά γιατί απουσιάζει η οποιαδήποτε χειροπιαστή εξέλιξη και μεταστροφή των πρωταγωνιστών, καθιστώντας έτσι τις ιστορίες τους (την ιστορία τους) μια αέναη ταλαιπωρία δίχως λύτρωση και αισιοδοξία για το μέλλον. Αν μη τι άλλο το τάιμινγκ της κυκλοφορίας αυτής της ταινίας, είναι ένα πρόβλημα από μόνο του.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης (enetpress.gr)
…Περιπλανησεις που καταγράφει με ένα ρεαλιστικό στιλ, που μου θύμισε τόσο τα μελοδράματα του Bollywood όσο και τις έντονα ρεαλιστικές ταινίες του συμπατριώτη του Σατιατζίτ Ράι, ένα στιλ που, αν και συχνά ακολουθεί ένα συνηθισμένο τρόπο αφήγησης, καταφέρνει τόσο χάρη στη φαντασία και το λυρισμό των σκηνών (παράδειγμα εκείνες με τους δυο φίλους να διασχίζουν απέραντα, έρημα τοπία, ιδιαίτερα στη συγκινητική σκηνή με τον Σόαμπ να προσπαθεί να μεταφέρει τον άρρωστο Σαντάν στο νοσοκομείο) όσο και την αμεσότητά τους, σκηνές που μετατρέπουν μια φαινομενικά τοπική ιστορία σε κάτι πιο παγκόσμιο, κάνοντας σε, ταυτόχρονα, εκτός από τα δάκρυα και τη συγκίνηση, να αισθανθείς και τη δικαιολογημένη οργή για όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο μας.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 