Η ζωή και το έργο του Φραντς Κάφκα, από τα παιδικά του χρόνια έως τον πρόωρο θάνατό του.
Φραντς Κάφκα – FranzΒιογραφία, Ιστορική, Εποχής, Δράμα
Έτος: 2025
Χώρα: Τσεχία, Πολωνία, Γερμανία, Γαλλία, Τουρκία,
Γλώσσα: Τσεχικά, Γερμανικά, Γίντις, Γαλλικά, Αγγλικά, Ιαπωνικά
Διάρκεια: 127′
Σκηνοθεσία: Agnieszka Holland
Ηθοποιοί: Idan Weiss, Peter Kurth, Katharina Stark, Sebastian Schwarz
Διανομή στην Ελλάδα: 19 Μαρτίου 2026 (Cinobo)
6,2/10 από περίπου 1200 αξιολογήσεις χρηστών
73% από 26 κριτικές
3,1/5 από 8841 αξιολογήσεις χρηστών
69/100 από 5 κριτικές
Η Ανιέσκα Χόλαντ προσεγγίζει με κύρος μια εμβληματική μορφή, τοποθετώντας τον στο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής και φωτίζοντας, με αντισυμβατική αφήγηση, τις εσωτερικές του συγκρούσεις.
Έγραψαν:
-Μια αναζωογονητική εκδοχή του κατά άλλα συμβατικού βιογραφικού φιλμ. – The Daily Beast
-Mία από τις πιο ανορθόδοξες βιογραφικές ταινίες των τελευταίων ετών. – Loud and Clear
-Έντονη και γλυκιά απόδοση του Κάφκα. – The Hollywood Reporter
Ηλίας Δημόπουλος (cinemagazine.gr)
…Στο μίγμα, χωρίς ιδιαίτερη σπουδή, αλλά τουλάχιστον όχι βαρύγδουπα, προστίθεται στην πορεία μια μοντερνιστική παράμετρος στην εισβολή του σύγχρονου στην εποχή του Κάφκα. Η Χόλαντ φαίνεται να ποντάρει εδώ σε μια αντίστιξη που υπογραμμίζει (επιτυχώς, αν και χτυπητά, σε μια σκηνή) την εμπορευματοποίηση του ονόματος, συνάμα με την διαχρονική του πειθώ. Η επίπεδη αίσθηση, ωστόσο, είναι τέτοια που ενώ το «ξυπνητήρι» του μοντέρνου δεν μοιάζει να αφαιρεί από την ατμόσφαιρα της εποχής, και δεν σε πετάει έξω από την κύρια αφήγηση, δεν σου εφιστά την προσοχή και δεν εντυπώνει μια νύξη που δεν πρέπει να χάσεις. Όλα είναι τόσο ομογενοποιημένα σε ένα ρέον, γοργότατο σχήμα, που δύσκολα βρίσκεις τον λόγο να σταθείς ειδικά σε κάτι. Αν αντικαθιστούσες τους διαλόγους, με την voiceover αφήγηση ενός τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ αναπαράστασης εποχής συν τα διαλείμματα βλημάτων μοντερνισμού (εντάξει μείον τα ευάριθμα διάσπαρτα ανδρικά μόρια – κάτι ήθελε να πει και μ’ αυτά) δεν θα είχε μεγάλη διαφορά.
Στα λιγοστά θετικά, έξω από την παρουσία του πρωταγωνιστή που χαίρει φυσιογνωμικής συγγένειας και εγγράφεται, το ότι η Χόλαντ δεν αποτόλμησε φορμαλιστική αναπαράσταση της καφκικότητας, τόσο από πλευράς εννοιολογικής, όσο και ατμοσφαιρικής. Γνωρίζει τα όριά της. Και είναι κρίμα που μια ολόκληρη φιλμογραφία, σχεδόν στο σύνολό της, δεν κατάφερε να δώσει σε τόσες δεκαετίες παρά ελάχιστες επιβραβεύσεις του αφηγηματικού ταλέντου της μέσω ενός καλογραμμένου, αυστηρά εστιασμένου σεναρίου.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης (enetpress.gr)
…Η Χόλαντ, όπως γνωρίζουμε και από προηγούμενες ταινίες της, ξέρει πότε να εκμεταλλεύεται ορισμένες σκηνές για να υπογραμμίσει το θέμα της, όπως στη σκηνή του φρουρού των συνόρων στα «Πράσινα σύνορα», ο οποίος κάθε βράδυ μεθάει για να ξεχνάει τα φρικτά που κάνει στην καθημερινή δουλειά του. Στον « Φραντς», όπως απλά προτιμάει να τον αποκαλεί η Χόλαντ, η πιο σημαδιακή, και καλύτερη της ταινίας, σκηνή είναι αναμφίβολα εκείνη από τη «Σωφρονιστική αποικία», μια σκοτεινή, δοσμένη με μαύρο χιούμορ, αλληγορία πάνω στη σχέση ατόμου και εξουσίας, ταυτόχρονα αλληγορική μορφή του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου που ήδη είχε ξεσπάσει στην Ευρώπη, έργο που θα επηρεάσει όχι μόνο τους σουρεαλιστές της δεκαετίας του ‘20 αλλά και τον ίδιο τον κινηματογράφο.
Με την ωραία, συχνά σε κίνηση, φωτογραφία του Τόμας Ναούμιουκ, την πρωτότυπη, ατμοσφαιρική μουσική της Μαίρης Κομάσα και του Αντόνι Κομάσα Λαζάρκιεβιτς και την πολύ καλή ερμηνεία του Ίνταν Βάις, που αποδίδει με τον πιο πειστικό τρόπο τον πολύπλοκο, τελειομανή χαρακτήρα του Κάφκα, η Χόλαντ μας έδωσε ένα δοσμένο με φρεσκάδα διαλογισμό πάνω στην εξουσία, μέσα από μια, πολύ μπροστά για την εποχή της, όπως και ο Κάφκα, ταινία.
Τα Αρχεία του Κινηματογράφου 