Όλες οι Κυριακές – Los Domingos – Sundays
Δράμα, Θρίλερ
Έτος: 2025
Χώρα:  Ισπανία, Γαλλία
Γλώσσα: Ισπανικά, Βασκικά, Αγγλικά
Διάρκεια: 115′
Σκηνοθεσία: Alauda Ruiz de Azúa
Ηθοποιοί: Blanca Soroa, Patricia López Arnaiz, Miguel Garcés
Διανομή στην Ελλάδα: 26 Φεβρουαρίου 2026 (Weird Wave)

Νίκος Παλάτος (freecinema.gr)

….Πρόκειται για παραλογισμό που βασίζεται σε αντιστροφή της πραγματικότητας, υπονοώντας που οι κάθε λογής άθεοι (ή, σε κάθε περίπτωση, οι όχι και τόσο φανατικοί της όποιας θρησκείας) καταπιέζουν (εν προκειμένω) τους πιστούς του καθολικισμού. Η συγκεκριμένη ρητορική πατά πάνω σε επικίνδυνα, ακροδεξιάς φύσεως μονοπάτια, που όσο και να προσπαθούν να κρυφτούν κάτω από τη δήθεν διαλλακτική στάση του πατέρα της Αϊνάρα, ρίχνουν το προσωπείο τους κατά την τελευταία στιχομυθία ανάμεσα στο κορίτσι και τη θεία της. «Θα προσευχηθώ για σένα», διατρανώνει με θριαμβευτικά χαιρέκακο ύφος η δεκαεπτάχρονη μέλλουσα καλόγρια, κάνοντας τα ύστατα λόγια της θείας της να μοιάζουν όχι ως κουβέντες κάποιου που ειλικρινά ανησυχεί, αλλά ως πικρές λέξεις ενός ανόητου! Η προσγειωμένη ευφορία της Αϊνάρα, όταν καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ ομιλεί για το πάθος της για τον Ιησού, σε αντιδιαστολή με τις άγαρμπες, αποτρεπτικές μηχανορραφίες της Μαϊτέ, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ενισχύει τη δόλια κατήχηση που κρύβει η ταινία.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική

Γιάννης Ζουμπουλάκης (tovima.gr)

…Η Ρουίθ ντε Αθούα κοιτάζει βαθιά μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον της Αϊνάρα, στην ζωή στο σπίτι, ένα σπίτι πολύ μεγάλο το οποίο μοιράζεται τόσο η δική της οικογένεια (έχει δύο μικρότερες αδελφές), όσο και η οικογένεια της θείας που είναι παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού (ανάμεσά τους υπάρχει και μια γιαγιά). Το φιλμ είναι καθολικό (αυτό που ωθεί την κοπέλα στην αφοσίωσή της στον Θεό δεν εξηγείται ποτέ) αλλά και αποστασιοποιημένο. Θέτει απλώς στο τραπέζι όλα τα δεδομένα για να αποφασίσει ο καθένας μας. Προσωπικά θεωρώ προτιμότερο όλων το παιδί να πάρει τον δρόμο που ορίζει η ψυχή του. Και όπου πάει.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική

Νίνος Φένεκ Μικελίδης (enetpress.gr)

…Με ένα πολύ καλό σενάριο, με ψυχολογημένους χαρακτήρες, η σκηνοθέτις αναπτύσσει με σιγουριά, λεπτότητα και οξυδέρκεια για παρουσιάσει τις θεσεις της κάθε πλευράς, θέσεις που και οι δύο κινούνται από αγάπη, αγάπη της Αϊνάρα για το θεό και αγάπη της Μάιτε για την ανιψιά της που δεν θέλει να την αφήσει να εγκαταλείψει τον κόσμο, χωρίς η ίδια να παίρνει θέση, αφήνοντας τον θεατή να πάρει τις δικές του αποφάσεις. Εκτός από τις εξαιρετικές ερμηνείες των δύο γυναικών, ιδιαίτερα της νεαρής Μπλάνκα Σορόα, που μέ τις εκφράσεις, τις σιωπές, τις αντιδράσεις, σ’ ένα πρόσωπο φαινομενικά αθώο αλλά που τελικά ξέρει τι ακριβώς θέλει και πώς να υπερασπίζεται την κλήση της, αξίζει να αναφέρω την εξαιρετική χρήση της μουσικής, ιδιαίτερα μιας σχολικής (σχεδόν ουράνιας) χορωδίας καθώς και το ωραίο τραγούδι του Νικ Κέιβ «Into My Arms» που παρεμβάλλεται κάποια στιγμή.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική